سابقه و هدف: سندرم آپنه انسدادی هنگام خواب یکی از انواع اختلال های خواب شایع است. شکایت بی خوابی نیز یکی از شایع ترین اختلال های خواب در جمعیت است. در طی دهه های گذشته به ارتباط بین ابتلا به سندرم آپنه انسدادی حین خواب و بی خوابی توجه کمی از سوی محققان شده است. این مطالعه شیوع بی خوابی در بیماران مبتلا به آپنه انسدادی و عوامل مرتبط با آن را ارزیابی کرده است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت بر روی 151 بیمار که جهت بررسی آپنه انسدادی خواب تحت پلی سومنوگرافی شبانه قرار گرفتند، انجام شد. از بیماران شرح حال کاملی در مورد خواب آنها گرفته شد. بی خوابی و خواب آلودگی بیش از حد هنگام روز به ترتیب توسط پرسش نامه استاندارد شاخص شدت بی خوابی (Insomnia severity index) و پرسش نامه ارزیابی خواب آلودگی طی روز ایپورث (Epworth Sleepiness Scale) بررسی گردید. بیماران با نتایج پرسش نامه بی خوابی بیشتر از 8 به عنوان افراد دچار بی خوابی درنظر گرفته شدند. یافته های پلی سومنوگرافی بیماران در دو گروه با و بدون بی خوابی مقایسه گردید.یافته ها: بی خوابی شکایت شایعی در بیماران مبتلا به آپنه خواب بود و در بین 126 بیمار با تشخیص آپنه خواب، 81.7% از یکی از 4 نوع بی خوابی رنج می بردند. 43 نفر (34.1%) از بیماران مشکل در شروع خواب، 55 نفر (37.2%) از بیماران بیدار شدن مکرر در طی شب و 45 نفر (37.2%) از بیماران زود بیدار شدن صبحگاهی داشتند. فقط 37 نفر (29.3%) از بیماران از خوابشان رضایت داشتند. ارتباط آماری معنی دار بین شکایت بیماران از بی خوابی و میانگین اشباع اکسیژن خون شبانه مشاهده نشد (P>0.05).بحث و نتیجه گیری: بی خوابی شکایتی شایع در بیماران با تشخیص آپنه خواب است. ارتباطی بین شکایت بیماران از بی خوابی و شدت آپنه و اشباع اکسیژن خون شبانه مشاهده نشد. با توجه به نتایج ما هیپوکسی شبانه نمی تواند علتی برای شیوع بالای بی خوابی در بیماران دچار آپنه حین خواب باشد.

سندروم آپرت نوع نادری از انواع کرانیوسینوستوزیس است که با اتصال سوچورهای کرانیال در دوره پره مچوریتی مشخص میشود و منجر به مشکلات فیزیکی و هوشی مبتلایان در سنین پایین میگردد. این بیماران ممکن است دچار علایم آپنه انسدادی خواب به علت غیرطبیعی بودن شکل کرانیوفاسیال شوند. در این مقاله یک نوع سندروم آپرت با علایم قطع تنفس، سیانوز، خروپف، بیقراری و تعریق در خواب، بیداریهای مکرر از خواب و بیحوصلگی روزانه معرفی میشودکه با شک به آپنه انسدادی خواب، پلیسومنوگرافی در مورد بیمار انجام شد. نتایج تست به صورت /h 27/3Arousal index، /h 51/6 RDI: و 46 درصد Lowest oxygen saturation: بود. بیمار تحت CPAP با فشار o2cmH8 در زمان خواب قرار گرفت که در تستهای بعدی کاهش واضح درRespiratory disturbance index (RDI) دیده شد و شواهد بیماری به شکل رضایت بخشی بهبودی یافت. حدود 40 درصد از بیماران سندروم آپرت، علایم آپنه انسدادی خواب را عمدتا به دلیل هیپوپلازی میانه صورت دارند اما این سندروم میتواند با تغییرات لارینگوفارنکس یا لارنکس و تراکئو برونکومالاسی و سایر ابنرمالیتهها و عفونتهای مکرر، تاخیر رشد و تکامل و شناخت و از همه مهمتر کورپولمونل و مرگ ناگهانی در خواب همراه شود. در نتیجه انجام پلی سومنوگرافی حتما باید مد نظر باشد و بیمار تحت نظر گرفته شود.

نزدیک به یک سوم زندگی انسان در خواب می گذرد. در سی سال اخیر پزشکان با عواقب ناخوشایند اختلالات خواب (SDB) به ویژه اختلالات تنفسی در خواب آشنا شده اند. اختلال تنفسی در خواب به ویژه نوع بارزتر آن یعنی وقفه تنفسی در خواب (SAS) یک بیماری تازه یا نویافته نیست ولی در گذشته یک مشکل بزرگ سلامتی تلقی نمی شد و تنها در دو سه دهه اخیر به کانون توجه پزشکان تبدیل شده، محققین روز به روز به اطلاعات جدیدی در مورد تهدیدهای سلامتی ناشی از این اختلال دست می یابند.

سابقه و هدف: آپنه انسدادی خواب، شایع ترین اختلال تنفسی حین خواب است که ریسک ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و مرگ و میر ناشی از آن ها را افزایش می دهد. با وجود نقش آپنه انسدادی خواب در بروز و پی آمدهای بیماری های قلبی عروقی، بیش تر این بیماران شناسایی و درمان نشده باقی می مانند. هدف از این مطالعه، بررسی میزان ریسک ابتلا به آپنه انسدادی خواب در بیماران قلبی عروقی می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش مقطعی بر روی 400 بیمار مبتلا به 4 گروه بیماری قلبی عروقی (فشار خون بالا، نارسایی قلبی، بیماری عروق کرونری و بیماری دریچه ای) بستری در بخش های CCU بیمارستان فاطمه زهرا ساری در سال 96-1395 می باشد. اطلاعات توسط پرسشنامه های معتبر STOP-BANG و پرسشنامه خواب آلودگی روزانه Epworth و پرونده بیماران استخراج گردید و داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: 54 درصد بیماران مرد (216 نفر) بودند. میانگین سنی بیماران 53/11± 99/62 سال بود. 5/62 درصد بیماران از نظر تست STOP-BANG در محدوده خطر بالا قرار داشتند و این مورد در بیماری کرونری (67 درصد) و نارسایی قلبی (66 درصد) بیش تر بود. اختلاف آماری معناداری بین گروه های بیماری قلبی عروقی از نظر OSA وجود نداشت (65/0=p). 5/86 درصد مردان ریسک بالایی برای ابتلا به OSA داشتند و این نسبت در زنان 23/34 درصد بود. افراد با ریسک بالای آپنه انسدادی خواب، بیش ترین میزان خواب آلودگی روزانه را داشتند (002/0=p). استنتاج: ریسک آپنه انسدادی خواب در بیماران قلبی بالا است. بررسی آپنه انسدادی خواب در این بیماران ضروری به نظر می رسد.

اختلالات مجاری هوایی فوقانی که فرد را مستعد لوله گذاری مشکل می کنند، می توانند موجب آپنه انسدادی حین خواب (OSA) نیز گردند. ارتباط بالقوه مزبور اهمیت خاصی دارد چرا که هر دو حالت موجب افزایش خطرات حوالی عمل میگردند و بیماری که لوله گذاری تراشه اش مشکل است، ممکن است نیاز به بررسی از لحاظ OSA نیز داشته باشد. ما در این تحقیق مشخص کردیم که هرگاه بیماری لوله گذاری مشکل داشته باشد، خطر بیشتری از OSA برای وی مطرح می گردد، و در این حالت آیا چنین بیماری تغییرات مشخص بالینی و رادیولوژیک در مجاری هوایی فوقانی خود دارد یا خیر. ما 15 بیمار با لوله گذاری مشکل را مورد مطالعه قرار دادیم و آنها را با 15 بیمار کنترل، مقایسه کردیم. هر کدام از این بیماران از 3 جنبه مورد ارزیابی قرار گرفتند: از لحاظ بالینی (عدد مالامپاتی، فاصله تیرومنتال، اندازه دور گردن، اکستانسیون سر) از لحاظ پلی سومنوگرافیک (اندکس آپنه هیپوپنه AHI)، و از لحاظ رادیوگرافی (سفالومتری لاترال). AHI در بیماران با لوله گذاری مشکل، بیشتر از گروه کنترل بود (متوسط 28.4 [SD=31.7] در مقابل 5.9 [SD=8.9]) P<0.02.    

خواب یک فرآیند ضروری برای حفظ و بهبود فعالیتهای انسان است در حالی که هنوز بسیاری از جزئیات آن به درستی شناخته نشده است. خواب کاهش یافته یا بریده شده یک ریسک سلامتی محسوب می شود که متعاقب آن بیماری های قلبی، دیابت و همچنین انحطاط هوشیاری و شناخت پدید خواهد آمد. چند پارگی خواب به پدیده ای گفته می شود که در آن محرومیت از خواب به طور کامل اتفاق نمی افتد اما خواب فرد به طور متناوب با انگیختگیهایی که منشا آنها عوامل خارجی (نویز) و یا عوامل داخلی (آپنه) است آشفته می شود. مدلسازی ریاضی یک ابزار مناسب برای شناخت مکانیسمهای پیچیده بیولوژیکی است. در این مقاله مدلی از پدیده های اساسین تنظیم چرخه خواب – بیداری پیاده سازی شده، دینامیک آن بررسی و سپس عواملی که سبب بروز آپنه انسدادی خواب می شود ارزیابی می شود. این مدل شامل دو جمعیت نورونی اصلی است: سیستم تحریک صعودی مغز در ساقه مغزی که مسئول ایجاد بیداری است و همچنین جمعیت نورونی VLPO از هیپوتالاموس که خواب را شکل می دهد. این دو منطقه در مهار متقابل قرار داده شده و به صورت سوئیچی انتقال بین دو حالت رفتاری خواب و بیداری را پدید می آورند. نتایج مدلسازی نشان می دهد که هیسترزیس موجود در انتقال بین خواب و بیداری تحت تاثیر عواملی که باعث انگیختگی می شوند، کوچک و ناپایدار شده و متعاقبا انتقالهای سریع و اینترمیتنت پدید می آید. مدل ارائه شده توانسته است برخی نتایج آزمایشگاهی در خصوص خواب آپنه انسدادی را بازتولید نماید.

مقدمه: آپنه انسدادی خواب را می توان به عنوان خواب آلودگی بدون توجیه در طول روز همراه با حداقل پنج رویداد انسدادی تنفسی(آپنه یا هایپوآپنه) در طول ساعت خواب تعریف نمود. خواب آلودگی ناشی از آپنه انسدادی خواب می تواند تبعات پزشکی و اجتماعی مضر بر سلامتی ایجاد کند لذا کنترل آن مورد توجه است. با توجه به نقش بی حرکتی، افزایش BMI و کاهش تون پایه عضلات حلق در بروز آپنه انسدادی خواب، در این مطالعه تاثیر تمرین هوازی تداومی بر شاخص آپنه-هایپوپنه(AHI) وBMI بررسی شده است. روش کار: در این پژوهش شبه تجربی تعداد 24 مرد میانسال با معیارهای سن 41 تا 55 سال، 30-25 = BMI و 10 AHI> در دو گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه تمرین هوازی تداومی، هشت هفته تمرین را هفته ای سه جلسه، هر جلسه به مدت 40 تا 45 دقیقه با شدت 55 تا 60 درصد حداکثر ضربان قلب شروع کردند و با 75 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب در هفته آخر به پایان رساندند. گروه کنترل، برنامه تمرین ورزشی نداشتند. در ابتدا و انتهای پژوهش متغیرهای AHI به وسیله پلی سومنوگرافی و BMI اندازه گیری شد. برای بررسی داده ها از آزمون t مستقل در نرم افزار spss نسخه 26 استفاده شد. نتایج: در ارزیابی اختلاف میانگین ها برای AHI مقدار 028/0 P= به دست آمد که تفاوت معناداری بین دو گروه وجود داشت (05/0 > P). همچنین برای BMI، 11/0 P= به دست آمد که تفاوت معناداری بین دو گروه مورد مطالعه دیده نشد. (05/0

مقدمه: با توجه به شیوع قابل توجه سندرم آپنه انسدادی خواب و عوارض زیاد آن، تشخیص و درمان مناسب این سندرم از ارزش خاصی برخوردار است. از آن جایی که روش استاندارد تشخیص یعنی پولی سومنوگرافی در همه جا قابل دسترسی نیست، یافتن روش های تشخیصی ساده، قابل دسترسی و ارزان می تواند بسیار کمک کننده باشد. هدف اصلی از انجام این مطالعه ارزیابی کارآیی رینومانومتری قدامی و معاینه مجاری تنفسی فوقانی در تشخیص سندرم آپنه انسدادی خواب است.روش کار: این مطالعه که از نوع مطالعات مشاهده ای تحلیلی است. از تمامی افراد که از اسفند 85 لغایت تیر 86 جهت بررسی به کلینیک خواب بامداد ارجاع گردیدند، پس از انجام پولی سومنوگرافی، ینومانومتری و معاینه گوش، گلو و بینی به عمل آمد و نتایج با هم مقایسه گردیدند.نتایج: از تعداد 66 بیمار، 31 نفر در گروه طبیعی، 19 بیمار در گروه آپنه خفیف و 16 بیمار در گروه آپنه متوسط تا شدید قرار داشتند. نتیجه معاینه مجاری تنفسی در 22 نفر از این افراد نشان دهنده انسداد قابل توجهی در سیستم تنفسی فوقانی بود. که از میان آن ها 12 نفر در گروه با آپنه متوسط تا شدید و 9 نفر در گروه آپنه خفیف و تنها 1 نفر در گروه طبیعی قرار داشتند.نتیجه گیری: اگر چه انجام رینومانومتری قدامی در تشخیص افراد طبیعی از مبتلایان به آپنه انسدادی خواب ارزشمند نمی باشد ولی با معاینه گوش، گلو و بینی (همانند اکسی متری شبانه) می توان به تشخیص سندرم آپنه انسدادی خواب کمک نمود.